رسانه و سلامت

تبلیغات تلویزیونی: قوانین محدود کننده کشورهای مختلف در خصوص مدت زمان تبلیغات

سلامت نامه – تبلیغات تلویزیونی چرب و شیرین مواد غذایی در برخی شبکه های به حدی و اندازه ای رسیده است،  که در برخی موارد باید شکر آن را به جای آورد که در بین تبیلغات گسترده، به مخاطبان فرصتی برای شنیدن اخبار و تماشای سریال های تلویزیونی نیز  داده می شود.

برخی تبلیغات به ویژه در مورد محصولات غذایی می توانند تهدید کننده سلامت افراد باشند. اگرچه سلامت افراد گاهی توسط خود آنها و از طریق به هم زدن تعادل در مصرف مواد خوراکی و برخی رفتارهای نادرست مانند کم تحرکی به مخاطره می افتد، اما گاهی نیز عوامل محیطی، تهدیدی برای سلامت محسوب می شوند. تبلیغات مواد غذایی را می توان در این دسته از عوامل قرار دارد.

تهدیدهای سلامت فارغ از اینکه ناشی از عواملی محیطی و یا فردی باشند، هزینه اقتصادی زیادی بر فرد و جامعه تحمیل می کند. از اینرو، رفع تهدیدهای سلامت هم مورد توجه دولت ها و هم افراد بوده است. آموزش از جمله اقداماتی است که می توانند با تهدید کنندهای سلامت مقابله نماید.

این قبیل آموزشها با پیدایش رسانه های جمعی افراد بیشتری را تحت پوشش قرار داده و  امروزه نیز بیش از گذشته بر نقش رسانه ها در ترویج پیامهای سلامت تأکید می شود. بخشی از این تأکید را می توان در عواملی همچون گسترش بیماریهای مزمن، افزایش هزینه مراقبت سلامت، و نابرابریهای سلامت دانست.

محدودیت تبلیغات تلویزیونی در کشورهای مختلف

اگرچه تبلیغات تلویزیونی در عمدۀ کشورها وجود دارد و درآمد قابل توجهی را نصیب شبکه های تلویزیونی می کند (به عنوان مثال، در برخی مسابقات ورزشی در آمریکا که جمعیتی بیش از 100 میلیون نفر پای تلویزیون ها می نشینند هر 30 ثانیه تبلیغ به چهار میلیون و 500 هزار دلار نیز می رسد)، اما بسیاری از کشورها با درک تأثیرگذاری تبلیغات بر افراد، قوانینی را تدوین و اجرا می کنند تا مانع از تبلیغات بی حد و مرز تلویزیونی شوند.

به عنوان مثال در ماه ژانویه سال 1971 که اوج تبلیغات تلویزیونی بود، در آمریکا تبلیغات سیگار ممنوع شد و محصولات الکلی نیز اجازه نشان دادن تصویر نوشیدن الکل را نداشتند.

علاوه بر آمریکا، کشورهای مختلف قوانین و محدودیت های مختلفی در خصوص تبلیغات در تلویزیون اعمال می کنند. بعنوان مثال، در فرانسه شبکه های خصوصی در صورتی که برنامه آنها کمتر از یک ساعت است تنها می توانند از یک تبلیغ استفاده کننده و اگر برنامه ای بیش از یک ساعت باشد، تا دو تبیلغ امکان پخش را دارند. در خصوص شبکه های دولتی، به طور میانگین برای هر ساعت برنامه 6 دقیقه تبلیغ امکان پذیر است و بعد از ساعت هشت شب پخش تبلیغات ممنوع است.

مشابه با انگلستان، در آلمان شبکه های تلویزیون دولتی روزانه تنها مجاز به 20 دقیقه تبلیغ هستند و پس از ساعت هشت شب (به جز یکشنبه ها و تعطیلات) پخش تبلیغات ممنوع است.

در واقع، وضع قوانین این چنینی باعث می شود که استاندارهای مضاعفی در پذیرش تبیلغات تلویزیونی شکل گیرد تا تنها بر اساس وجود برخی معیارها و بر اساس ویژگی های جمعیت شناختی مخاطبان، تبلیغات از طریق تلویزیون نشان داده شود.

برچسب ها
نمایش بیشتر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
بستن