ویدئوها

تب دنگی: بیماری خطرناکی که علائم آن همچنان ناشناخته باقی مانده است

سلامت نامه – تب دنگی  که یک نوع بیماری ویروسی است، از جمله بیماری های رایج در مناطق استوایی محسوب می شود، که هر ساله تعداد زیادی را به کام مرگ می کشاند.

عامل بیماری تب دنگی، به عنوان یکی از خطرناکترین بیماریهای کشنده که همچنان ناشناخته باقی مانده، پشه ای به نام دنگی است. 

برخی منابع نیز ذکر کرده اند که این پشه که با نام های آئدس و یا ببر آسیایی نیز شناخته می شود، عامل انتقال دهنده ویروسی که تب دنگی را ایجاد می کند.

پشه دنگی اصالتا نوعی حشره است که در مناطق آفریقایی – استوایی یافت می شود.

این حشره همچنین عامل بیماری  تب زرد  نیز هست.

مکان وجود این بیماری

 ویروس دنگی که سالانه حدود 50 میلیون نفر انسان را در جهان آلوده می کند، شامل چهار نوع متفاوت است که در مناطق مختلفی مانند آمریکای جنوبی، آفریقا و جنوب شرقی آسیا شیوع پیدا کرده است.

کشورهایی مانند برزیل، کوبا ، بولیوی، ونزوئلا، دومینیکن، اکوئادور، هائیتی ، جامائیکا ، موگادیشو ، کنیا ، سومالی ، هند ، مالزی، تایلند، میانمار ، سنگاپور، کامبوج، تایوان، سریلانکا و استرالیا  نمونه هایی از کشورهایی هستند که توسط سازمان بهداشت جهانی بعنوان زیستگاه ناقل این بیماری معرفی و گزارش شده اند.

تب دنگی: سلامت نامه
تب دنگی: سلامت نامه

با توجه به افزایش روز افزون صنعت گردشگری آشنایی با ایران بیماری برای  گردشگران  ایرانی که به کشورهای فوق سفر می  کنند، ضروریست.

برخی از کشورهای ذکر شده با توجه به شرایط زیست محیطی و آب و هوای استوایی که دارند در برگیرنده تمامی گونه های چهارگانه این پشه است و از این بابت بعنوان مناطق پرخطر شناخته می شوند.

نخستین مورد ابتلای این بیماری که به آن تب شکستن استخوان هم گفته می شود در سال 1779  در مناطق استوایی آفریقا مشاهده و ثبت شده است.

 همچنین نخستین مورد مشاهده شده در آسیای جنوب شرقی مربوط به کشور فیلیپین در سال 1953 است.

این بیماری از دهه 1960 تا به امروز رشدی صعودی را داشته و این نشان از یک هشدار جدی برای پیشگیری از این بیماری می باشد.

ابتلا به تب دنگی

پشه دنگی در دو نوع مذکر و مونث در طبیعت موجود است که با رگه های سفید و سیاه نسبت به سایر حشرات قابل شناسایی هستند. ناقل بیماری بت دنگی پشه مونث است و گزیدگی توسط این پشه می تواند فرد را به تب دنگی مبتلا کند.

علائم تب دنگی

علائم و مشخصات تب دنگی که پس از گزیدگی توسط این نوع پشه بوجود می آید، در روزهای اولیه عبارت است از سردرد ، تب شدید تا 40 درجه ، درد عضلات و مفاصل ، تهوع و استفراغ و بوجود آمدن جوشهای پوستی شبیه سرخک.

طول دوره این بیماری 10 روزه است.

نکته مهم در این بیماری این است که مرحله خطرناک و کشنده در روزای اول نبوده نبوده و پس از دو تا سه روز از شروع بیماری تب دنگی و عدم رسیدگی به آن، شرایط  بیمار منتهی به تب خونریزی دانگ می شود که 3 تا 4 روز ادامه خواهد داشت.

وقتی بیماری به این مرحله از دوره خود برسد علائمی همچون خونریزی، معمولا از بینی و لثه ها، بی حالی عمومی و کاهش شدید پلاکت های خونی و کمبود پلاسمای خون در بیمار بروز می کند.

این علائم و کاهش شدید پلاکت های خونی باعث بوجود آمدن سندروم شوک دنگی و پیرو آن کاهش شدید فشار خون و دست دادن شوک شدید به بیمار، تب و لرز و در نتیجه رفتن بیمار به حالت کما و بیهوشی می شود.

بیماری که از این مرحله جان سالم به در ببرد به معنی آن است که بدن او در برابر بیماری مقاومت کرده و در حالت بهبود قرار خواهد گرفت. 

در بیشتر موارد شخص مبتلا به تب دنگی به مرحله مقاومت در مقابل این بیماری نمی رسد و  بر اثر مواجهه با شوک های شدید و عدم توانایی گلبول های سفید و پلاکتهای خونی در مواجهه با عفونت بوجود آمده در بدنش، جان خود از دست می دهد.

راههای جلوگیری از ابتلا به تب دنگی

 در بسیاری از کشورهایی که وجود پشه دنگی اثبا شده، وزارت بهداشت  و یا سایر نهادهای مسئول بطور مستمر و مرتب با استفاده از سم پاشی های گوناگن یا استفاده از دودهای مخصوص، نسبت به جلوگیری از شیوع این بیماری اقدام می کنند.

با وجود برخی اقدامات دولتی از آنجایی که تاکنون واکسن مشخصی برای مقابله این بیماری تولید نشده است. لذا موثرترین روش برای جلوگیری از ابتلا به تب دنگی عبارتند از:  

1 – کاهش عواملی که باعث به وجود آمدن این  پشه می شود.

ظروف مصنوعی که باآب مانده و راکد (معمولا آب باران) پرشده اند، ظروف مستعمل دورانداختنی مانند لاستیک، لوازم معیوب، قوطی های رنگ، زباله، سطل یا سینیهای که امکان جمع شدن آب در آنها وجود دارد، از جمله شرایطی هستند که امکان رشد پشه دنگی که مولد بیماری خطرناک تب دنگی است، در آنها وجود دارد.

2 – پرهیز از حضور در اماکنی که احتمال گزیدگی توسط این پشه زیادتر است.

امکان گزیدگی توسط پشه دنگی و ابتلا به تب دنگی در غروب بیشتر از ساعات دیگر روز است. حضور در اطراف دریاچه ها و یا اماکنی که آب راکد در آن حضور دارند، از قبیل پارک ها و دریاچه ها می تواند احتمال گزیدگی توسط پشه دنگی را افزایش دهد.

چه به موقع به پزشک مراجعه کنیم 

اکثر قربانیان تب دنگی افرادی هستند که در مراحل ابتدایی بیماری به پزشک مراجعه نکرده و علائم آن را در حد یک تب ساده می پنداشتند و طبق دستورات پیشگیرانه عمومی عمل نکرده اند. لذا با مشاهده علائم اولیه بیماری هر چه زودتر در همان روز نخست باید به مراکز درمانی مراجعه کرد و آزمایش های لازم به منظور تشخیص این بیماری را انجام داد.

10 غذا و نوشیدنی لازم برای مبتلایان به تب دنگی

1 –  آب پرتغال: دارای انرژی فراوان و سرشات ار ویتنامن است.

2 – آب میوه برگ درخت پاپایا: برگ آن را کوبید و آب را آن را بگیرد و سپس دو قاشق غذاخوری در صبح و دو قاشق در شب مصرف کنید.

3 – فرنی: فرنی از جمله غذهای اصلی در مقابله با تب دنگی است.

4 – چای میوه ای: مصرف این نوع چای به ویژه با نعناع، زنجبیل و حل می تواند راه موثری برای مقابله با تب دنگی باشد.

5 – شیر نارگیل: استفاده از شیر نارگیل ضمن رساندن مواد معنی مفید بدن، کم  آبی بدن را جبران می کند.

6-  آب سبزیجات: آب سبزیجات به ویژه آب خیارسبز، هویج و سبزی های دارای برگ سبز برای مبتلایان به این بیماری مفید است.

7 – آب میوه: مصرف آب میوه از جمله آب هندوانه، توت فرنگی، گوآوا، کیوی و پاپایا توصیه می شود.

8 – غذاهای سرشار از پروتئین: غذاها و نوشیدنی هایی مانند تخم مرغ، مرغ، ماهی و شیر از جمله مواردی هستند که باید برای بیماران مبتلا به دنگی در نظر شوند.

9 – سوپ: سوپ به افزایش گرسنگی کمک می کند و مزه دهان  را نیز تغییر می دهد.

10 – شربت آبلیمو: شربت آبلیمو به  خروج سم از بدن کمک می کند.

برچسب ها
نمایش بیشتر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
بستن