هِلث تِک

نوآوری در حوزه مراقبت سلامت؛ چگونه از عدم سقوط خود مطمئن شوید

نوآوری در حوزه مراقبت سلامت از جمله نوآوریهایی هستند که امروزه مطالب زیادی در مورد آنها می خوانیم و می شنویم. این روزها، هر کسی که در حوزه مراقبت سلامت فعالیت می کنید به دنبال نوآوریهایی است که در این فضا مراقبت بیمار-محور، با کیفیت و با هزینه مناسبی باشد.

کسانی که این حوزه را دنبال می کنند اغلب نگرانی هایی دارند: مدام شنیده اند که نوآوری از جمله ابزارهای گذار است، اما به طور فراوان مشاهده کرده اند که اجرای یک برنامه نواوری در سازمان نیز یا مشکل و یا حتی غیرممکن است. از اینرو هرگز اطمینان خاطر ندارند که از کجا آغاز کنند.

در اینجا مشاهداتی که می توانند به تسهیل فرایند نوآوری کمک کنند و این اطمینان را ایجاد نمایند که ماهیت فعالیت آنها واقعاً نوآورانه است، بیان می شود.

اختراعات، نوآوری محسوب نمی شوند

بسیاری از سازمان ها نواوری را به عنوان فناوریها، فرایندها و مدل های کسب و کار جدید تعریف می کنند. آنها ممکن است هوش مصنوعی و ارزهای دیجیتال مانند بیت کوین را نواوری محسوب کنند. در حالی که اینها، حداقل در گامهایی اولیه، بیش از آنکه نوآوری محسوب شوند، اختراع هستند.

اختراعات مهم هستند، اما آنها تنها هنگامی به مرحله نواوری صعود می کنند که برای تغییر رفتار و یا عملکرد کاربران، سازمان ها و یا حتی کل جامعه مورد پذیریش قرار گیرند. به عبارت دیگر، نوآوریها، اختراعاتی هستند که به طور موفقیت آمیز ارتقاء داده شوند.  

هواپیمای برادران رایت که در سال 1903 با موفقیت به پرواز درآمد، یک اختراع بود. نوآوری در کار آنها هنگامی رخ داد که نخستین پرواز تجاری آنها در سال 1914 در مسیر سن پطرزبورگ و تامپا انجام شد که پس از منجر به افزایش مسافران پروازهای تجاری شد به گونه ای که در سال گذشته میلادی بیش از چهار میلیارد و 500 میلیون مسافر از این طریق جابجا شدند.

واکسن فلج اطفال یک اختراع بود، که در نهایت با ورود به مراقبت های پزشکی منجر به ریشه کن کردن تقریباً کامل این بیماری شد که این موضوع یک نوآوری محسوب می شود.

بسیاری از ارائه دهندگان خدمات سلامت فاقد منابع کافی برای ایجاد اختراع هستند. در نتیجه ممکن است احساس کنند که توانایی آنها برای نوآوری با موانع و دست اندازهایی مواجه است. اما اختراع و نوآوری با هم متفاوت هستند. برادران رایت هواپیما را اختراع کردند، اما نوآوری آن را به دیگران محول ساختند. مخترع واکسن فلج اطفال مسیر را برای نوآوری دیگران در آن فراهم ساخت.

نوآوریها همه جا هستند، آنها منتظر نوآورانی هستند که آنها را ارتقاء دهند، و سازمان شما می تواند در این مسیر نقش ایفا کند. سازمان ها به اختراع نیازی ندارند، آنها نیازمند نوآوری هستند.

نواوری به طور اتوماتیک نیازمند تغییر افراطی نیست

نوآوری ها می توانند در هر ابعادی از کم تا زیاد رخ دهد. نوآوری ممکن است به معنای پذیرش یک رویکرد جدید به خدمات موجود باشد. عنوان مثال، آغاز به ارائه عمل جراحی توسط روبات ها یا ارائه خدمات مراقبت سلامت به اشکال مختلف باشد.

نوآوریهای در ابعاد کم ضرورتاً به معنای تأثیر کم بر کیفیت خدمات ارائه شده نیستند. نوآوریهای در این اندازه نیازمند زمان یا هزینه خیلی زیاد نیستند. با این وجود قابلیت تغییرات گسترده نیز در این نوع نوآوریها وجود دارد.

هزارن تغییر کوچک می تواند یک عملکرد نه چندان خوب را به یک عملکرد خوب تبدیل کند. هنگامی که محققان مطالعه می کنند که چگونه سازمان ها رقبای جدی خود را از میدان به در می کنند، آنها غلب به الگویی از نوآوریهای جزئی در یک دوره چندساله دست می یابند. این نوع از نوآوری یک سازمان را قادر می سازد تا نسبت کارآمد بودن یا نبودن نوآوریهای خود تصمیم گیری و نسبت به تصحیح آنها اقدام نماید.

علاوه بر این، اعضای یک سازمان نیز در می یابند به جای اینکه به نوآوری به عنوان راه حل موقتی نگاه کنند و باز هم به الگوی قدیمی خود بازگردند، چگونه به ایجاد تغییرات کوچک و بهره مند شدن از ارزشهای آنها روی آورند.

نوآوری کلی نیازمند مهارت ترکیب عناصر مختلف با یکدیگر است

در حالی که هر سازمانی می تواند نوآوریهای جزئی و در سطح پایین انجام دهد، بسیاری از آنها به نواوریهای صلح بالا رو می آورند و آن را دنبال نمی کنند. تمرکز آنها بر بخش های “افراطی” است، که این امر سازمان آنها را به گونه ای پیچیده می کند که هر کسی تا اندازه ای در آن احساس سردرگمی می کند.

این سازمان ها  قادر نیستند تا بی نظمی ها آن سوی بردار تحول را مشاهده کنند. در نتیجه، آنها همواره منتظر تغییرات افراطی هستند تا آنها را بیابند، که در نهایت بی نظمی را به دنبال دارد.

یکی مثال خوب، فرمان دولت آمریکا برای پذیرش پرونده الکترونیک سلامت در سال 2009 بود. در حالی که مناظرات در مورد این دیدگاه به نوآوری افراطی برای یک دهه دیگر نیز ادامه می یابد، دو حقیقت مسلم وجود دارد.

نخست، صنعت مراقبت سلامت به عنوان یک کل در نقطۀ ایجاد پیشرفت چشمگیر در پذیرش پرونده های الکترونیک به صورت داوطلبانه نبوده است و اگر آن را به حال خود بگذارند، ممکن است همچنان استفاده از پرونده های کاغذی را ترجیح دهد.

دوم، در صورتی که نظام مراقبت سلامت خواستار استفاده از منافع شبکه های و اطلاعات دیجیتال می بود، این تغییر ضروری به نظر می رسد.

بسیاری از ارائه دهندگان خدمات مختلف از نواوری استقبال می کنند، برای آن برنامه ریزی می کنند، و سازمان خود را با هدف برخورداری از منافع آن تغییر شکل می کند. برخی دیگر، در نقطه مقابل، سازمانی هایی هستند که خود را مجبور به پذیرش آن می کنند و خواستار پذیرش آن به هر قیمتی هستند، و سازمان خود را به گونه ای تغییر می دهند که از اساس با تغییرات زیادی مواجه می شود.

بنابراین، جای شگفتی نیست که نتایج در 10 سال آینده ترکیبی از شرایط فعلی خواهد بود. با وجود این، برغم میزان انتقادی که نسبت به پرونده های الکترونیک سلامت وجود دارد، اما هیچ کس پیشنهاد بازگشت به پرونده های کاغذی را نمی دهد. یکی از ویژگی های اصلی نواوری افراطی ممانعت از بازگشت امور به آنچه پیشتر اتفاق افتاده است.

استفاده از مهارت های مختلف در نواوریهای افراطی نیازمند این است که سازمان ها با خودشان در مورد مدیریت تغییرات و پذیرش اقدامات لازم در جهت انجام آن صادق باشند.    

برخی مواقع نیازی به نواوری نیست، تنها توسعه کار لازم است

همانگونه که باید بین نوآوری و اختراع تفاوت قائل شد، از اذعام معانی نوآوری و توسعه نیز باید اجتناب کرد. در حالی که همه نوآوریها باید توسعه به دنبال داشته باشند، نوآوری بیش از آنکه یک هدف باشد، یک فن محسوب می شود. برخی مواقع، ابزارهای توسعه ای شبیه فرایند بازطراحی برای اهداف فوری مناسب تر هستند.

برخی اقدامات در تغییر یک فرایند، به رغم اینکه ممکن است در سطح سازمانی تأثیراتی داشته باشند، اما این به معنای برتر بودن در حوزه نوآوری نیست.

چه در حال نواوری و یا توسعه یک فعالیت باشیم، این سئوالات همواره یکسان هستند: نیازمند انجام چه اقدامی هستیم؟ به چه منابعی نیاز داریم؟ چه کسی آن را انجام می دهد؟ چگونه خطرات را مدیریت کنیم؟ چگونه پی می بریم که موفق بوده ایم؟

تحول در ارائه مراقبت سلامت در یک سیستمی که ارزش محور (یعنی پرداخت بر اساس نتایج است تا میزان خدمات ارائه شده) و متمرکز بر بیمار باشد، نیازمد تعهد برای تغییر باشد، حال این تغییر می تواند یک نوآوری زیاد، نوآوری کم و یا به طور ساده تلاش برای انجام داده بهتر امور باشد.

در صورتی که بیاد داشته باشیم که سازمان ها به اختراع نوآوری نیازی ندارند، نوآوریهای جزئی اما همیشگی می توانند منجر به دستاوردهای زیادی شوند، نوآوریهای شگرف نیازمند مدیریت با دقت بالا هستند، و اینکه نوآوری یک ابزار است نه هدف، می تواند فرایند انجام نوآوری را مؤثرتر کند.

لینک منبع خبر

برچسب ها
نمایش بیشتر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن